Coraz częstszym problemem wśród dzieci i młodzieży staje się zespół nadpobudliwości ruchowej, zwany adhd od angielskich słów Attention Deficit Hyperactivity Disorder. Choroba ta najczęściej ujawnia się w pięciu pierwszych latach życia, zwłaszcza u chłopców, choć w tym wieku ciężko ją jednoznacznie zdiagnozować. Możliwe jest dopiero w wieku wczesnoszkolnym, pomiędzy szóstym a dziewiątym rokiem życia dziecka.
Na schorzenie adhd nie mają wpływu rasa lub uwarunkowania kulturowe, gdyż choroba ta ma podłoże biologiczne. Choroba adhd może mieć podłoże genetyczne. Statystyki pokazują, że choroba ta dotyka od pięciu do prawie dziesięciu procent dzieci w wieku wczesnoszkolnym. Zdarza się, że wykrycie adhd jest utrudnione, gdyż brak koncentracji, słomiany zapał i nadmierna aktywność są dość charakterystyczne także dla dzieci niedotkniętych tym problemem. Virginia Douglas, zajmująca się problemem adhd w latach siedemdziesiątych dwudziestego wieku wskazuje na cztery cechy, które mogą świadczyć o nadpobudliwości psychoruchowej. Są to problemy z koncentracją, zachowania impulsywne, brak kontroli poziomu pobudzenia oraz konieczność bezpośredniego wzmocnienia. Objawy tej choroby wraz z wiekiem ulegają zmniejszeniu, jednak niektóre mogą także być zachowane nawet w wieku dorosłym.
Brak komentarzy.
Dodawanie komentarzy zostało zablokowane.